6 maanden na de val: een update

31 juli 2018. Dat betekent dat het vandaag al zes maanden geleden is dat ik van de trap ben gevallen. Ben je niet meer mee met de details van die, toch wel zware, val, dan lees je best eerst de post over mijn beschermengel en de reden waarom ik die val heb uitgeroepen tot mijn groot geluk van 2018.

Hoe gaat het nu met mij?

Goed. Na 4,5 maanden revalidatie thuis, ben ik nu bijna anderhalve maand aan het werk, progressief aan 50%. Het doet deugd om terug te zijn, me weer nuttig te voelen en maken, al is het erg wennen aan het ritme van een halftijdse. Extra pijn aan de arm ervaar ik niet, de rustmomenten in de namiddag zijn nog wel steeds nodig. Ik zie mijn kinesist regelmatig, de revalidatie is dus nog niet ten einde. Ik voel dat mijn arm nog niet alle draaibewegingen aankan, dat baart me soms zorgen. Maar hé, ik kom van ver. Sinds vorige week durf ik weer op de fiets!

Voel je nog pijn?

Elke dag voel ik pijn. Die is niet te vergelijken met de pijn van de eerste dagen na de val, maar met wat dan wel? Ik vind dit heel moeilijk om te beschrijven. Het komt in flarden, soms plotseling een prik en weer weg, het is nooit zo erg dat ik er een pijnstiller voor neem (of mijn pijngrens is verlengd, dat kan ook), maar de pijn is er wel. De meeste pijn voel ik in bed (draaien van zijlig naar ruglig) of tijdens de hittegolf van vorige week. Ik moet het tijd geven zei de chirurg, zeker tot 1 jaar na de operatie. Geduld hebben dus, nog meer geduld.

6 maanden na de val: een update

Wat heb je geleerd de voorbije zes maanden?

Dat het leven voortgaat, welke tegenslag je ook tegenkomt. Op het moment zelf staat je leven stil, en de eerste dagen gaat het maar traag vooruit. Toch word je vooruit gezogen en kan je niet anders dan die toekomst in de ogen te kijken. Maar goed ook!

Dat je geduld moet hebben, en vertrouwen in je lichaam. Luisteren naar wat je echte noden zijn en daaraan voorrang geven. De rest komt later wel.

Dat revalidatie hard is. Het confronteert je elke keer opnieuw met wat er is gebeurd, met wat je (even) niet meer kan. Maar het geeft ook hoop. Ik zal nooit vergeten hoe blij ik was toen ik zelf mijn haar in een staartje kon steken, of hoe hoog ik de deur kon vegen met een handdoek. Ik geraak stilaan in een fase dat veel handelingen weer vanzelfsprekend zijn, en maar goed ook, maar ik ga nooit vergeten welke weg ik heb afgelegd, hoe hulpeloos ik de eerste weken was.

Dat velen de impact van de val niet kunnen inschatten. Verbaasde blikken dat ik na drie maanden nog niet aan het werk was. Ze zien me zitten aan tafel, lachend in een gesprek, en denken die is toch ok? Ik begrijp het onbegrip, ik dacht voor mijn val ook zo. Als je de pijn of het ongemak niet kunt zien, dan is het er niet, of zo lijkt het toch. Maar trust me: niks is hoe het lijkt.

Dat ik geluk heb gehad, veel geluk. De kans op een fataal verdict was reëel. Ik probeer daar niet teveel aan te denken, aan wat als mijn nek geraakt was of andere rampscenario’s, maar zo af en toe, wanneer ik het lastig heb, prijs ik mezelf gelukkig. Dat het máár een complexe breuk was. Dat een specialistchrirug zich over mij ontfermt heeft zodat ik een dag later al naar huis kon om bij mijn gezin te zijn. Dat een nieuwe operatie niet nodig was. En dat ik nu #kleingeluk nog meer waardeer.

En dat litteken, dat is deze zomer nog een lastpost (zeker bij zo’n zonnige zomer als die van dit jaar) maar daarna een herinnering aan mijn #grootgeluk2018.

6 maanden na de val: een update

Op naar de volgende zes maanden vol revalidatie en vol hoop op een pijnvrije en 100% draaiende arm!

11 reacties Voeg de jouwe toe
  1. Ik moest even het volledige verhaal er bij nemen. Ik volg je nog niet zo lang 😉 Mijn God, wat heb jij geluk gehad! Akkoord, je hebt er wel een complexe breuk en heel veel revalidatie aan overgehouden, maar het kon ook erger geweest zijn. Enfin, daar mogen we allemaal niet meer aan denken en ons focussen op het positieve. Na 6 maanden ben je dan ook stap voor stap heel ver geraakt. Veel succes nog bij je verdere revalidatie!

  2. Blij te lezen dat het al zoveel beter gaat, al hoop ik dat je heel snel weer volledig pijnvrij bent! Zelf heb ik gelukkig nog nooit zo’n zware revalidatie moeten doen, maar ik herinner mij nog zo mijn vader die na een complexe dijbeenbreuk plots aan het roepen was op ons, want “hij kon op de fiets de pedaal weer helemaal ronddraaien!”. Wetende hoe ongelooflijk graag hij fietst, was dat een van dé overwinningen in zijn revalidatie. Ik snap dus ergens wel hoe fantastisch het moet gevoeld hebben om je haar weer in een staartje te kunnen doen 🙂 Go go go en veel succes met de rest van de revalidatie!

  3. Herinner me die val van jou… En herkenbaar dat van “Als je de pijn of het ongemak niet kunt zien, dan is het er niet, of zo lijkt het toch. Maar trust me: niks is hoe het lijkt.” Dat het voor jou de goede richting mag blijven uitgaan met die revalidatie. Dat vooral wens ik jou toe.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.